Top 100 fysieke games in mijn huidige collectie

[toejam]

Nu er wederom een nagel in de kist van fysieke games is geslagen door Sony’s aankondiging dat ze vanaf 1 januari 2028 stoppen met de productie van fysieke games, leek het mij een mooi moment om eens even anders naar mijn eigen collectie te kijken.

Ik verzamel al jaren fysieke games. Sommige zijn duur (geworden), de meeste zijn geen goed idee om van te rentenieren, sommige zijn klassiekers en sommige staan hier waarschijnlijk alleen nog omdat ik ze ooit goedkoop tegenkwam en blijkbaar weinig weerstand heb tegen plastic doosjes.

Maar samen vertellen ze wel een verhaal.

Daarom wil ik een persoonlijke top 100 maken uit mijn fysieke collectie. Niet per se de 100 beste games ooit gemaakt, en ook niet altijd de 100 beste games die ik bezit. Eerder 100 games die iets voor mij betekenen. Omdat ik weet wanneer ik ze kocht, waar ze vandaan kwamen, waar ze me aan doen denken, of omdat ze een klein stukje gamegeschiedenis vertegenwoordigen dat ik niet wil vergeten.

Sommige delen worden nostalgisch. Sommige waarschijnlijk vrij dom. En bij sommige zal de terechte vraag zijn waarom ze überhaupt in deze lijst staan.

Maar dat is eigenlijk precies het punt.

Dit is mijn kleine liefdesbrief aan fysieke games, voordat de industrie definitief doet alsof bezit gewoon een schattige tussenfase was.

En de top 100 is in no particular order. Gewoon om iets te schrijven over wat ik hier heb.

[toejam]

The House of the Dead 2 Gun Set - Dreamcast



Een mooie eerste entry, juist omdat deze heel dubbel voelt.

Dit was 1 van de eerste momenten waarop ik zelf al besloot om dingen in mijn verzameling te houden die eigenlijk waren ingehaald door de techniek. Sinds mijn laatste verhuizing heb ik geen CRT meer staan en daarmee ook geen fatsoenlijke mogelijkheid meer om deze lightgun-games nog te spelen.

En toch gaat deze doos nergens heen.

Ik heb in de loop der jaren lightguns en games verzameld voor onder andere de PS1, PS2, Saturn en Dreamcast. Dat was ooit gewoon iets wat ik veel speelde en van genoot, niet iets waar ik nostalgisch over nadacht. Je pakte zo'n plastic pistool, richtte op een dikke beeldbuis waarin alle composietpixels uitgestreken werden en ineens was je arcadeheld in je gameroom.



House of the Dead 2 op de Dreamcast was daarin voor mij echt zo'n perfecte tijdcapsule. Lomp, arcade, fout, heerlijk direct. Geen ingewikkeld verhaal, gewoon schieten op zombies met een stuk plastic in je hand. Technisch inmiddels volkomen onhandig geworden, maar qua gevoel nog steeds precies raak.

Dat is misschien ook waarom deze in de lijst hoort. Niet omdat ik hem nu nog vaak speel, want dat kan dus eigenlijk niet meer. Maar omdat hij staat voor een type game-ervaring die volledig uit mijn huiskamer is verdwenen.

En omdat ik blijkbaar nog steeds weinig weerstand heb tegen plastic. In dit geval zelfs plastic in de vorm van een pistool.

[Mark]

Leuk idee voor een topic! Ben benieuwd hoe ver je komt.

[toejam]

Gezien mijn track record.. 7? Aan de andere kant.. de enige andere top 100 die ik hier gestart ben heb ik afgemaakt. Dus mijn top 100-score is 100%

[arjen1981]

Mooi, weer een topic om echt naar uit te kijken. Dit vind ik leuk om langs te zien komen. THoTD 2 ben ik nog naar op zoek ook. Ik heb vroger de PAL set in mijn collectie gahad. Die is nu helaas nu helemaal onbetaalbaar geworden. Goed idee om het dan met de Japanse uitgave te doen. Wat jammer zeg dat je geen CRT meer in huis hebt. Waarom doe je neit een kleintje? Helemaal als je een hele collectie aan lightgun games hebt. En anders kun je natuurlijk nog naar Typing of the Death grijpen

[OldSchool]

Ik ben nu al fan! Goed topic!

[kingoftherain]

Dat is meteen wel een toffe om mee te beginnen. Ik heb de console versies nooit gespeeld, maar ik heb me er in de arcades wel vaker aan gewaagd. Nooit erg ver gekomen, want dat ging me een te duur grapje worden. Ik ben er niet zo goed in en ik vond het leuk om in m'n eentje zowel als player 1 en player 2 te spelen, John Woo-style. Dit is ook wel de bekendste van de reeks, want die kast vond je overal. Wel jammer dat je geen CRT meer hebt om het op te kunnen spelen. Misschien eens kijken voor een tweedehandsje?

[Dynamike]

Dit is heerlijk! En een hele mooie om gelijk mee te beginnen. Een game die ik heel veel heb gespeeld op de Dreamcast en voor mij de reden dat ik altijd mijn ogen open hou voor een gun op een beurs, want de mijne is gesneuveld een lange tijd geleden. House of the Dead 2 is ook echt een heerlijke game.

[KillingRaptor]

Heel mooi idee voor een topic! Gelijk ook een topper om mee te beginnen. De Dreamcast versie heb ik wel nooit gespeeld maar wel veel gespeeld in de arcade en ook op de Wii.

[toejam]

Sakura Taisen / Sakura Wars - Sega Saturn



In 1999 ging ik op mezelf wonen in Amsterdam. Ik had niet superveel ruimte, maar vlak voor de verhuizing wilde een collega zijn Sega Saturn met een stuk of 25 games ruilen voor mijn PlayStation 1.

Dat leek mij een prima deal, dus ik vertrok naar Amsterdam met een Saturn onder mijn arm.

En in Amsterdam zaten toen nog genoeg gamewinkels. Ook winkels die import verkochten. Dus tussen Sega Rally en Panzer Dragoon door kwam ik uiteindelijk ook bij deze terecht: Sakura Taisen, of Sakura Wars.

Ik kocht hem destijds eigenlijk vrij blind. Op de voorkant stond een meisje met een katana, dus in mijn hoofd was dit duidelijk een actiespel. Een beetje door vijanden heen hakken met een zwaardzwaaiende heldin. Dat leek me een veilige aanname. De grote robot op de achterkant.. tsja. Ook geen idee. En geen google translate om even snel wat op te zoeken.



Dus in plaats van een hack 'n slash bleek Sakura Taisen een turnbased tactisch spel te zijn, met een flinke dosis verhaal en bijna visual novel-achtige rust tussendoor. En dan ook nog volledig in het Japans.

Mijn Japans was, verrassend genoeg, niet spontaan vloeiend geworden omdat ik een Saturn had meegenomen naar Amsterdam en daar een action replay had gekocht.

Maar wat deze herinnering voor mij zo sterk maakt, is dat ik toen bij het UWV werkte. Daar hadden ze net een nieuwe supersnelle laserprinter aangeschaft. Dus ik heb via GameFAQs een translation guide opgezocht en uitgeprint. Echt zo'n gids van: dit staat er nu op het scherm, en dat betekent dit.

Daar zat ik dan, met een Japanse Saturn-game en een stapel papier als persoonlijke tolk.

En het werkte. Sterker nog: het was geweldig.

De combinatie van de bijna visual novel-achtige rust van het verhaal en de tactische gevechten is me altijd bijgebleven. Het voelde anders dan de meeste games die ik toen speelde. Rustiger, verhalender, maar zodra het moest ook gewoon een tactische game. En tussendoor natuurlijk gewoon rammen met Sega Rally.

Ik heb de andere delen van Sakura Wars nooit gespeeld, maar deze bleef hangen. Dit was zo’n aankoop die ik echt weer terug in de collectie wilde toen ik opnieuw serieuzer ging verzamelen.

En dan natuurlijk niet alleen het spel, maar ook weer inclusief muis en muismat. Want blijkbaar was alleen de herinnering niet genoeg; de hele doos met randapparatuur moest ook weer terug.

[kingoftherain]

Mooi, persoonlijk verhaal, man! Als je deze snelheid aanhoudt, ben je eerder klaar dan de GameCube top 25.

[arjen1981]

Knappen prestatie met een geprinte translation guide. Hele mooie bigbox ook on te zien!

[OldSchool]

Tof verhaal! Ik ken de game niet, maar de game is eigenlijk ook maar bijzaak in zo’n verhaal. Mooi die herinneringen!

[Mark]

Zeker mooi verhaal, aan doorzettingsvermogen aan jouw kant toentertijd geen gebrek. Netjes! En een Saturn met 25 games voor een PS1 lijkt me inderdaad ook geen verkeerde deal.

[Dynamike]

Super tof verhaal! En inderdaad, door een Saturn kan je niet ineens Japans lezen. Maar wel heel tof om zo op deze manier de game te hebben gespeeld.

[Shenglong83]

Vet dat je in die tijd al een Saturn had, een van de OGs! Ik kijk nu al uit naar het volgende hartverwarmende game-verhaal.

[KillingRaptor]

Geweldig verhaal man! Ik heb vroeger ook nog met een translation guide een Japanse game gespeeld, wat een herinneringen. Sakura Wars heeft me altijd al aangesproken (want Sega) dus ik hoop nog steeds op een officiële vertaalde versie van deze.

[toejam]

Geweldig verhaal man! Ik heb vroeger ook nog met een translation guide een Japanse game gespeeld, wat een herinneringen. Sakura Wars heeft me altijd al aangesproken (want Sega) dus ik hoop nog steeds op een officiële vertaalde versie van deze.

Welke heb jij gespeeld? Er is een remake van Sakura Wars geweest.. voor de PS2... alleen in Japan

[toejam]

Mouse: P.I. For Hire - Mouseburg Edition - PlayStation 5

Deze is juist interessant omdat het een nieuwe release is. En dan ook nog eens een fysieke uitgave van een game die digitaal al een tijdje verkrijgbaar was.



Maar eigenlijk illustreert deze doos precies waar het voor mij om gaat.

Vinyl was ook ooit dood. Of in ieder geval zo goed als. Toen de cd begin jaren 90 de standaard werd, verdwenen platen voor de meeste mensen naar de achtergrond. En dat is op zich prima. Een medium wordt vervangen door een ander medium dat beter bij de tijdgeest van dat moment past.

Maar daar zit ook meteen de crux.

Toen vinyl jaren later weer populairder werd, konden bedrijven daarop inspelen. Er konden weer platen worden gemaakt, nieuwe persen gingen draaien, oude liefhebbers kwamen terug en nieuwe verzamelaars ontdekten het medium. En nu zit er dus zelfs bij een fysieke game-uitgave als deze een mini-soundtrack op vinyl in de doos. Niet de eerste, maar voor mij wel.



Vier tracks in prachtig krakende jaren 30-sfeer. Volledig overbodig, en daardoor natuurlijk precies leuk.

Met fysieke games ligt dat straks ingewikkelder. Als Sony stopt met de productie van nieuwe fysieke PlayStation-games, kunnen partijen als Limited Run, Strictly Limited of iam8bit dat niet zomaar zelf blijven oplossen. Ze zijn afhankelijk van licenties, platformhouders en productieketens waar je als verzamelaar of kleine uitgever niet even omheen loopt.

En dat vind ik het grote verschil. Als vinyl weer populair wordt, kan iemand opnieuw vinyl gaan produceren. Als fysieke PlayStation-games verdwijnen, is het niet simpelweg een kwestie van: dan begint iemand over tien jaar toch weer een fabriekje?

Dat maakt een uitgave als deze voor mij extra mooi. Niet omdat het de mooiste game ooit is, sterker nog, ik heb hem nog niet eens gespeeld, maar omdat het precies laat zien waarom fysieke uitgaven nog steeds leuk zijn. Een doos, artwork, een boekje, kaarten, een poster, een soundtrack... En de game op disc. In plaats van een downloadcode. Spullen die samen iets tastbaars maken van een game die anders alleen ergens in een digitale bibliotheek staat.

Want dit soort single player games wil je toch gewoon in de kast hebben staan zodat je ze kan spelen wanneer je wil. Ik in elk geval wel.

[KillingRaptor]

Geweldig verhaal man! Ik heb vroeger ook nog met een translation guide een Japanse game gespeeld, wat een herinneringen. Sakura Wars heeft me altijd al aangesproken (want Sega) dus ik hoop nog steeds op een officiële vertaalde versie van deze.

Welke heb jij gespeeld? Er is een remake van Sakura Wars geweest.. voor de PS2... alleen in Japan

Bahamut Lagoon op SNES. Volgens mij de eerste import game die ik ooit kocht ook.

[KillingRaptor]

Mouse ga ik deze week ook aanschaffen maar dan de Switch 2 versie en de normale editie (heb niet zoveel met die grote collector editions). Wel heel tof dat die plaat erbij zit, past perfect voor deze game! Ik was sowieso al veel meer op Switch 2 aan het spelen de laatse tijd en Sony's fantastische nieuws heeft me alleen maar meer in die richting geduwd. Helemaal geen spijt van ook.

[OldSchool]

Dit is wel een hele gave editie! Ik juich vinyl van harte toe! Ook in special editions van games. Dit is sowieso een mooie showpiece. Hopelijk blijkt het ook een toffe game als je hem ooit gaat spelen. Goed verhaal weer! En mooi dat het tempo er in blijft!

[Pius]

Gaaf topic zeg! En meteen al een paar hele gave entries!

Sent from my Pixel 9a using Tapatalk

[toejam]

Strider Hiryu - Capcom Game Books - PlayStation 1



Laten we teruggaan naar 2006. De hoogtijdagen van de PlayStation 2 lagen inmiddels achter ons en de PlayStation 3 stond aan de deur te rammelen. Microsoft had de originele Xbox al vaarwel gezegd en zette volledig in op de Xbox 360.

En dat was blijkbaar het moment waarop Capcom in Japan dacht: weet je wat leuk is? Een nieuwe serie verzamelboeken uitbrengen rond een aantal 'memorabele' PlayStation 1-games.

Zoals Tenchi wo Kurau II: Sekiheki no Tatakai.



Ja, ik wacht wel.

Dat was ook het eerste deel uit deze reeks dat ik zelf kocht. Inmiddels heb ik ook Strider Hiryu en Super Pang Collection, dus drie van de zes delen. Genoeg om te kunnen beweren dat ik ze niet allemaal hoef te hebben, maar ook genoeg om te weten hoe dit waarschijnlijk ooit afloopt als ik ze nog een keer tegen kom.

De uitgaven bestaan uit een groot hardcover boek met artwork, achtergrondinformatie en een walkthrough, met achterin de originele PlayStation-game. Geen downloadcode of disc die ergens uit een magazijn was overgebleven, maar een nieuw geproduceerde PS1-disc met een eigen catalogusnummer.



Hier afgebeeld is Strider Hiryu. Deze game zat oorspronkelijk als tweede disc bij de PlayStation-versie van Strider 2. Voor deze uitgave kreeg hij een nieuw nummer, werd hij in een fraai verzamelboek gestoken en zette Sony in 2006 gewoon opnieuw de persen aan om PlayStation 1-discs te maken.

Niet in 1998, maar in 2006.

En het bleef niet bij één vreemde uitgave aan het einde van het leven van een console. In 2007 verschenen er binnen dezelfde serie ook nog delen rond onder andere Rockman en Super Pang. Blijkbaar was het uitgangspunt toen nog vrij eenvoudig: als mensen een fysieke game willen kopen, dan produceren we een fysieke game.

Ook in Amerika bleven bepaalde Greatest Hits-uitgaven veel langer verkrijgbaar dan je bij een oud platform zou verwachten. Square Enix verkocht via de eigen webshop nog jarenlang nieuwe exemplaren van games als Chrono Cross en verschillende Final Fantasy-delen. Niet omdat iemand nog dacht dat de originele PlayStation de toekomst was, maar gewoon omdat er nog vraag naar was.

En dat is misschien wel wat ik zo interessant vind aan deze uitgave. De PlayStation was in 2006 oud. Er waren inmiddels twee generaties nieuwere hardware en niemand hoefde te doen alsof dit nog een actueel platform was. Maar Capcom had een leuk idee voor een fysieke uitgave, er waren mensen die hem wilden kopen en dus werd hij gemaakt.

Dat zou eigenlijk voldoende moeten zijn.



Los daarvan is het ook gewoon een schitterend stuk voor in de collectie. Het voelt meer als een boek over een belangrijk stukje Capcom-geschiedenis dan als een simpele heruitgave, maar achterin zit wel degelijk de echte game. Een game die ruim na zijn eigen tijd nog een nieuw fysiek leven kreeg, omdat iemand dacht dat daar nog een publiek voor was.

En ze hadden gelijk. Ik heb er inmiddels tenslotte drie.

[Pius]

Dit zegt me helemaal niks, maar moet toegeven dat het er gaaf uitziet en gaaf klinkt

Sent from my Pixel 9a using Tapatalk