Button Bashers Top 25 Draft: Sony Playstation

[kingoftherain]

Resident Evil maybe?

Ik gok Galerians.

[arjen1981]

The horror, the horror. Ik ben nog bezig. Ik heb ook een heel boek als naslag werk. Maar we komen er bijna aan.

[kingoftherain]

Moeten we een snipperdag nemen om het te in één keer te kunnen lezen?

[Mark]

Moeten we een snipperdag nemen om het te in één keer te kunnen lezen?

Inmiddels heb ik heel volgende week vrijgenomen. Nu nog een paar flessen wijn en een open haard regelen en ik zit de hele week goed.

[kingoftherain]

Ik kan de spanning ondertussen niet meer aan. Ik zit zelfs tijdens werk de hele dag te F5-en in de hoop dat we uit ons lijden verlost worden. Ik heb nooit gerookt, maar ik heb nu toch een pakje gehaald om weg te stomen nadat ik zijn entry gelezen heb.

[arjen1981]

Ik kan de spanning ondertussen niet meer aan. Ik zit zelfs tijdens werk de hele dag te F5-en in de hoop dat we uit ons lijden verlost worden. Ik heb nooit gerookt, maar ik heb nu toch een pakje gehaald om weg te stomen nadat ik zijn entry gelezen heb.

Haha! Sorry mensen. Ik besloot tenminste één scenario ook nog weer opnieuw te spelen. Ik merkte dat de remake te veel in mijn hoofd zat. Maar spanning is het zeker weten!

[arjen1981]

Resident Evil 2
Capcom
1998
Survival horror
1 speler

Toen Resident Evil in 1996 op de PlayStation verscheen voelde het alsof Capcom per ongeluk een compleet nieuw genre had ontdekt. Videogames hadden al eerder horror gebruikt als thema, maar zelden als gameplay fundament. Resident Evil draaide niet alleen om zombies of monsters, het draaide om kwetsbaar zijn. Schaarse munitie, beperkte inventaris ruimte en de constante onzekerheid over wat er achter de volgende deur lag. De game definieerde wat later bekend zou worden als survival horror.

Die formule kwam niet uit het niets. De oorsprong lag bij Sweet Home, een Famicom RPG geproduceerd door Tokuro Fujiwara. Sweet Home combineerde exploratie, puzzels en resource management binnen een spookachtig landhuis. Toen Capcom jaren later een nieuw horror project wilde maken voor de PlayStation, besloot Fujiwara dat concept opnieuw te gebruiken, maar dan in een moderner en veel realistischere vorm.

De regie kwam terecht bij Shinji Mikami, die het project vormgaf rond een aantal opvallende beperkingen. Personages bewogen met de inmiddels beroemde tank controls, de camera stond vast op vooraf bepaalde hoeken en de omgevingen bestonden uit prerendered achtergronden. Dit waren deels technische oplossingen voor de beperkte kracht van de PlayStation, maar ze bleken ook perfect te werken voor horror. Omdat de speler nooit volledig kon zien wat er om de hoek lag, bleef de spanning constant aanwezig.



Twee jaar later verscheen Resident Evil 2, een vervolg dat vrijwel elk element van het eerste spel verder uitwerkte. Waar Resident Evil nog aanvoelde als een experiment dat onverwacht succesvol werd, straalt Resident Evil 2 een soort zelfvertrouwen uit. Capcom wist nu precies wat werkte en durfde de scope flink te vergroten.

Hideki Kamiya pakte de regie over en verliep de ontwikkeling niet soepel. Capcom werkte aanvankelijk aan een vroege versie van het spel die de fans later Resident Evil 1.5 zouden noemen. Deze build was al ver gevorderd toen het team besloot het project vrijwel volledig te herzien. De basis werkte wel, maar de game miste de spanning en sfeer van het eerste deel. Het verhaal werd herschreven, locaties werden aangepast en het hele spel kreeg een nieuwe vorm. Het uiteindelijke Resident Evil 2 dat in 1998 verscheen, was dus een tweede poging.

Die nieuwe richting begon al bij de setting. In plaats van één geïsoleerde locatie speelt Resident Evil 2 zich af in Raccoon City, een stad die volledig is ingestort door een zombie uitbraak veroorzaakt door de Umbrella Corporation. De opening van het spel zijn brandende straten, verlaten auto’s en zombies die door steegjes zwerven. Dit geeft meteen een gevoel van scope dat het eerste spel simpelweg niet had.



Toch blijft de structuur herkenbaar. Net als het Spencer Mansion uit het eerste deel vormt het Raccoon City Police Department het centrale speelgebied. Het gebouw fungeert als een enorme puzzeldoos waarin spelers langzaam nieuwe routes openen door sleutels, emblemen en mechanische puzzels op te lossen. De speler leert de gangen en kamers kennen zoals iemand langzaam een gebouw uit zijn hoofd leert.

Het verschil is dat Resident Evil 2 deze structuur veel soepeler uitvoert. Waar het eerste spel soms nog wat experimenteel aanvoelde, voelt het politiebureau hier als een echte plek met een geschiedenis. Het gebouw heeft een eigen logica en architectuur, wat het verkennen natuurlijker maakt.

De kern van survival horror blijft ook in Resident Evil 2 volledig intact. Munitie is nog steeds beperkt, genezende items blijven schaars en inventarisruimte dwingt spelers om moeilijke keuzes te maken. Schiet je een zombie neer en verspil je kostbare kogels, of probeer je er langs te glippen en hoop je dat hij je niet grijpt? Die constante afweging vormt nog steeds het hart van de ervaring.

Wat Resident Evil 2 echter echt onderscheidt, is de manier waarop het verhaal wordt verteld. De speler volgt twee protagonisten: Leon S. Kennedy, een jonge politieagent die op zijn eerste werkdag midden in de ramp terechtkomt, en Claire Redfield, die naar Raccoon City is gekomen om haar broer Chris uit het eerste spel te zoeken. Hun verhalen overlappen elkaar, maar verlopen niet identiek.

Resident Evil 2 gebruikt een scenario systeem. Je speelt eerst een campagne met Leon of Claire. Daarna ontgrendel je een tweede scenario met het andere personage, waarin gebeurtenissen deels vanuit een ander perspectief worden beleefd en sommige elementen uit de eerste playthrough doorwerken (zoals opgepakte items). Samen vormen beide campagnes een completer beeld van het verhaal en moedigen ze aan om het spel meerdere keren te spelen.



Ook technisch zette Resident Evil 2 een stap vooruit. De achtergronden en wezens zijn gedetailleerder en de cinematografie is knapper. De game voelt filmischer, met dramatische camerahoeken en meer actievolle momenten, zonder dat, dat gevoel van kwetsbaarheid verloren gaat. En vooral dat laatste draagt sterk bij aan de kwaliteit en weten latere delen helaas te veel los te laten. Juist die perfecte balans tussen spanning en actie heeft een enorme invloed gehad op het genre. Games als Silent Hill namen het idee van exploratie en atmosferische horror over en gaven er een psychologische draai aan, terwijl moderne titels zoals Dead Space het concept van beperkte middelen en claustrofobie opnieuw interpreteerden voor een ander tijdperk.



Terugkijkend voelt Resident Evil 2 bijna als de definitieve versie van de formule. Ook zoveel jaren later. Vandaag de dag toont de PlayStation versie natuurlijk zijn leeftijd. Maar toch blijft Resident Evil 2 een meesterlijk in opbouw en leveldesign, en een van de meest bepalende games van de PlayStation. Nooit verliest het uit het oog wat Resident Evil in de eerste plaats zo goed maakte.

En hoewel de moderne remake voor de PlayStation 4 het verhaal en de locaties opnieuw heeft opgebouwd met moderne graphics, moderne besturing en een andere camerastijl, blijft de originele PlayStation versie een uniek moment in de geschiedenis van videogames. Het is het punt waarop Capcom bewees dat de formule van Resident Evil niet alleen werkte, maar kon uitgroeien tot iets groters en dat survival horror hier echt volwassen werd.

[kingoftherain]

Dit is precies het spel dat ik dacht dat er zou komen en volledig terecht natuurlijk. Dit is met gemak de Resident Evil waar ik de meeste uren in heb zitten. De tank controls vond ik destijds ook gewoon logisch. Naar boven is naar voren, naar beneden is naar achteren, links = links, rechts = rechts. Ondertussen ben ik helemaal gewend aan moderne controls en zal ik waarschijnlijk moeite hebben met de oude, maar ik kon er toen goed mee werken. Die twee scenario's met Leon en Claire vond ik ook erg gaaf gedaan. En daar heb ik ook het enige minpunt van de remake te pakken, want hoe gaaf ik die ook vind, ik blijf het jammer vinden dat Mr. X niet alleen in het tweede scenario te vinden is. Dat had het toch nét wat extra's gegeven. Verder staat de remake voor mij op dezelfde hoogte als het origineel. Ze doen het allebei geweldig op hun eigen manier. Mooie entry, Arjen. Top game!

Toevallig kwam er laatst naar buiten dat Resident Evil eerst in ontwikkeling voor de Super Famicom als een opvolger van Sweet Home. Toen ik dat las vond ik dat wel een mooi bruggetje en missing link tussen Sweet Home en Resident Evil.

Slim trouwens om je entry op vrijdag te plaatsen, want dan hebben we het hele weekend de tijd.

[Apenheul]

En dan te bedenken dat ik die versie nog nooit heb gespeeld. De game heeft legendarische status.

[kingoftherain]

En dan te bedenken dat ik die versie nog nooit heb gespeeld. De game heeft legendarische status.

Gaat je schamen!

[KillingRaptor]

Ik heb hem maar nooit gespeeld. Survival horror games zijn ook niet 100% mijn ding. En ik ontzie in de oude RE games ook altijd dat save systeem met de ink ribbons. Heb eigenlijk enkel de eerste uitgespeeld op DS.

[kingoftherain]

Ik heb hem maar nooit gespeeld.

Hoe dan!?

[Dynamike]

Geweldig mooi verhaal, Arjen. En ik moet ook zeggen net als Apenheul en KillingRaptor dat ik Resident Evil 2 op de PS1 ook nog nooit echt echt gespeeld heb. De remake heb ik wel uitgespeeld, maar dit origineel nog nooit. Nu ben ik van plan om de RE-reeks te gaan spelen op verhaal volgorde (dus beginnen bij Zero) en ik zit er aan te denken om dan RE 2 op de PS1 te gaan spelen. Of op de MiSTer ivm de laadtijden. Maar super mooi dat deze in de lijst staan. En na het lezen is het ook logisch dat deze in het lijstje hoort.

[KillingRaptor]

Ik heb hem maar nooit gespeeld.

Hoe dan!?

Backlog en heb hem pas een jaartje ofzo. En zoals ik al zei is survival horror geen 100% mijn ding. Moet echt in de mood zijn om dat te spelen.

[kingoftherain]

En zoals ik al zei is survival horror geen 100% mijn ding. Moet echt in de mood zijn om dat te spelen.

Dan is 't inderdaad wel te begrijpen, ja. Mocht je er toch ooit zin in hebben, dan heb je wel een dijk van een game te pakken.

[kingoftherain]

Transcending history and the world, a tale of souls and swords, eternally retold...

Soul Blade



Release date: 20 december 1996
Ontwikkelaar: Project Soul (Namco)
Genre: Fighting game

Wacht effe, wacht effe! Ik heb het idee dat je het oomph-gevoel van de intro nog niet helemaal doorhebt. Zet je beste koptelefoon op en zorg dat je niemand in je nabijheid hebt, want dit moet je gewoon even horen.



Beetje opgewarmd? Ja, ik denk dat je er nu helemaal klaar voor bent. Welcome to the stage of history!



Tijdens de vijfde generatie gingen we over van sprites naar polygonen. Natuurlijk konden fighting games niet achterblijven, waardoor we spellen kregen als Virtua Fighter, Tekken en, mijn persoonlijke favoriet, Soul Blade. Zoals gebruikelijk is bij vechtspellen kwamen er eerst arcade versies uit. In Japan gebeurde dat onder de naam Soul Edge, wat ik lore-wise eigenlijk een logischere naam vind. In het westen werd het spel omgedoopt tot Soul Blade. Dat dekt de lading wel een beetje, maar het klinkt meteen ook een stuk generieker. Namco zal dat niet gewild hebben, maar paste de naam aan, want de eigenaar van Edge Games, Tim Langdell, dreigde met een rechtzaak, omdat hij eigendom zou hebben op alles met het woord 'edge' erin. #klootzak



Wat Soul Blade onderscheidt van bijvoorbeeld de andere twee bovenstaande titels is dat er uitsluitend met wapens wordt gevochten in plaats van met de blote vuisten. Dat is één van de aspecten van de game dat ervoor zorgt dat dit spel me meer trekt dan Tekken of Virtua Fighter. Ieder karakter heeft z'n eigen wapen en dat levert behoorlijk wat variatie op. In de PlayStation versie werden er voor elk karakter zelfs nog zeven wapens toegevoegd die je erbij kon verdienen. Deze hebben allemaal hun eigen bonus stats, dus naast dat je een favoriet karakter had kun je die ook nog een favoriet wapen geven. De keuze = reuze!



Elk wapen heeft een horizontale en een verticale slag en daarnaast heb je nog de beschikking tot een kick en een block. Dat zijn natuurlijk maar de basis moves, want elk karakter heeft een waslijst aan special moves, waar natuurlijk ook grabs en super moves bijzitten. Wat ik zelf altijd lachen vind is dat je nog heerlijk kan natrappen nadat je je tegenstander gevloerd hebt. Je kan er dan nog een keertje bovenop springen.



De setting vond ik toen wel verfrissend. Het speelt zich af aan het eind van de zestiende eeuw. Tuurlijk was dat niet helemaal origineel, maar als ik dan weer kijk naar de vechtspellen van dat moment, dan vind ik het toch een stuk interessanter. Sterker nog, gecombineerd met de meer klassieke muziek is dit voor mij de tofste setting voor een vechtspel.



De karakters maakten destijds ook veel indruk. Rock met z'n grote zware bijl. Siegried en z'n claymore. Li Long met de nunchaku's... die vanwege bepaalde regels omtrent het gebruik van nunchaku's in media in Europa werden vervangen door een soort nunchaku's die uit drie secties bestonden in plaats van twee. Vaag... Natuurlijk was ik als tiener onder de indruk van de ninja Taki en haar eeeeeehhh.... outfit. Buiten haar looks om bleek ik haar move set erg tof te vinden en werd het mijn main, ook al hadden haar messen maar weinig bereik, zeker vergeleken met bijvoorbeeld de staf van Seung Mina of de bijl van Rock.



Wat ook nieuw was aan de console versie was de Edge Master Mode, een single player avontuur, waarin je over de hele wereld reist en aan gevechten deelneemt die door een verhaal aan elkaar worden gerijgd. Sommige gevechten zijn rechttoe rechtaan, maar er zijn allerlei varianten mogelijk. Zo kan het zijn dat je moet winnen door een ring out, of je tegenstander binnen een bepaalde tijd moet verslaan en soms moet je zelfs meerdere vijanden achter elkaar neerhalen, terwijl je zelf maar één kans hebt.



Dit spel staat met gemak in de top drie van fighting games die ik het meest in mijn leven heb gespeeld en nu ik het weer even onder de knoppen gehad heb voor de screenshots kriebelde het toch weer een beetje. Het lijkt me leuk om die Edge Master Mode weer eens door te lopen.



Nog maar even een leuke anekdote doen?

De eerste paar jaar speelde ik dit spel bij een vriend, want ik had het toen zelf nog niet. Ik had het een keer van hem geleend en ben toen bezig geweest om alle extra karakters vrij te spelen. Toen hij een keer bij ons kwam voor een verjaardag, hoefde ik nog maar één karakter, maar ik zou mijn save overzetten naar zijn memory card, zodat hij de rest in ieder geval ook had. Wat denk je? Ik druk per ongeluk op de verkeerde knop, waardoor de save wordt verwijderd. En als je de PS1 kent, dan weet je dat als je een memory card block wist, het ikoontje van het spel steeds kleiner wordt, totdat het verdwenen is. Ik zag het gebeuren en schreeuwde letterlijk: “NEEEEEEEEEEEEE!!!!”, met een uitgestrekte arm richting het beeldscherm. Ja, dat was nogal balen. Toen ik het spel later zelf kocht heb ik wel nog alle karakters vrij weten te spelen. Eind goed, al goed. Mocht er ooit een vervolg uitgebracht worden, dan komt die vast wel naar de PS2. Toch...?

Ok, jij weet net zo goed als ik dat deze reeks een andere naam kreeg na dit deel, namelijk Soul Calibur. De reden? Wederom Edge Games. Door het een andere naam te geven zouden ze daar geen last meer van hebben. Plus het past mooi in het verhaal, dus win-win.

[KillingRaptor]

Terechte entry! Dijk van een game (en soundtrack).

[Dynamike]

Helemaal terecht deze. In de tijd van de PS1 waren er best veel fighting games. Soul Blade, Tekken, Street Fighters, King of Fighters, Dead or Alive, Mortal Kombat, Bloody Roar, Battle Arena Toshinden en nog veel en veel meer. En van die allen was Soul Blade ook mijn favoriet. Mortal Kombat deed het toen even niet meer voor mij. Tekken vond ik te traag en Bloody Roar was raar. Street Fighter was nooit mij ding en Dead or Alive... mwah. Maar deze game... geweldig. Terecht dat hij in de top 25 staat. Ook omdat het de aanzet was voor een hele reeks die altijd boeiend is gebleven #Cervantes4Ever

[arjen1981]

Geweldig mooi verhaal, Arjen. En ik moet ook zeggen net als Apenheul en KillingRaptor dat ik Resident Evil 2 op de PS1 ook nog nooit echt echt gespeeld heb. De remake heb ik wel uitgespeeld, maar dit origineel nog nooit. Nu ben ik van plan om de RE-reeks te gaan spelen op verhaal volgorde (dus beginnen bij Zero) en ik zit er aan te denken om dan RE 2 op de PS1 te gaan spelen. Of op de MiSTer ivm de laadtijden. Maar super mooi dat deze in de lijst staan. En na het lezen is het ook logisch dat deze in het lijstje hoort.

Goed idee om deze op de Mister te spelen daar heb je ook wat mooie enhansements. En helemaal als je een CRT pakt is dit wel de way to go. Maar er zijn ook nog wel twee andere opties. Duckstation en de GOG release. Beiden geven wel een boost aan de game op hun eigen manier. Er is ook nog een N64 en DC versie.

Ik wil trauwens nog wel zeggen dat ik niet per definitie de remake beter vind. Het wordt een hele andere game. Ook goed, maar toch gaat er iets verloren van die klassieke survival horror ervaring.

En een plus is dat je in een middag wel een ronde gespeeld. Nu is RE2 ook vooral sterk door de herspeelbaarheid. Er zitten zoveel verborgen challanges in met verborgen geheimen. Ben je overigens van plat Requiem te spelen zal ik ook hiermee beginnen. Requiem is zo'n love letter aan RE2 dat zelfs Mr. Tofu een glimp is op te vangen in het nieuwste deel.

Maar het verbaasd mij wel wat een grote blinde vlek deze is voor velen. Ik dacht juist laat ik nu eens gaan grote underdog of niche titels pakken of japanse exclusive pakken en dan krijgen we hem nog zo terug Maar wat ook Rob zegt. Spelen dus!

[arjen1981]

Zelf was ik voor een andere fighter gegaan. Maar na het lezen snap ik jou verhaal helemaal. Voor mij werkte deze serie pas bij deel 2. Soul Blade heb ik zowel japans als europees in de collectie maar met deel 2 streefde Soul Calibur de arcade versie echt voorbij. Soul Blade heeft een frame rate die voor mij de plezier toch iets naar beneden haalt als ik deze vandaag de dag speel. Maar alle plezier die je er in het verleden mee hebt gehad als dit je fighter was weegt dan veel zwaarder.

[Apenheul]

Deze heb ik niet gespeeld. deel 2 heb ik uiteraard wel gespeeld en die vond ik heel uniek vanwege de wapens dus als dat ook in het 1e deel zat dan kan ik mij goed voorstellen dat deze boven het maaivled uitstak.

[Mark]

Dit is voor mij wel een beetje een titel in de trant van 'je had erbij moeten zijn'. Ik snap dat het voor die tijd heel goed geweest moet zijn, maar heeft in mijn ogen de tand des tijds (in ieder geval qua appeal) niet echt overleefd. Ben ook nooit echt van de fighters geweest, dat helpt ook niet mee. Wel mooi verhaal, zeker de anekdote erbij maakt het allemaal een stuk levendiger.

Overigens mooi om te zien dat van mijn shortlist (6 games) nog niets geplaatst is. Ik zal morgen of vrijdag even wat op papier zetten.

[Mark]

Castlevania Symphony of the Night



Release date: 20 maart 1997
Ontwikkelaar: Konami
Genre: Metroidvania

Ja, laat ik dan maar aftrappen met wat ik laatst tegen een vriend omschreef als 'objectief bekeken de beste game aller tijden': Castlevania Symphony of the Night. Een echte klassieker en in mijn ogen een beetje de blauwdruk van honderden games die later hetzelfde probeerden te bereiken. Tuurlijk, Super Metroid was eerder en is qua game design erg vergelijkbaar, maar Symphony of the Night deed het in mijn ogen net allemaal iets beter. Begrijp me niet verkeerd, Super Metroid is ook een ontzettend goede game, maar in mijn ogen deed SotN alles gewoon nog net wat beter. Alle facetten van deze game zijn van het hoogste niveau. De sfeer, de muziek, de mystiek, de sprites, de uitdaging, het ontwerp, werkelijk alles klopt.

In Castlevania Symphony of the Night speel je als Alucard, de zoon van Dracula. Je exploreert Dracula's kasteel in de klassieke Metroidvania-stijl; om bepaalde gebieden te bereiken heb je upgrades nodig die je in het kasteel kunt vinden. Daar word je erg weinig bij geholpen. Je krijgt weinig tot geen tips waar wat te vinden is en er wordt volledig vertrouwd op de exploratievaardigheden van de speler. In mijn ogen is dit een ontzettend knap staaltje game design; zonder tekst, tutorials en tips spreekt de game grotendeels voor zich.

Het duurde bij mij wel een keer of 5, 6 voordat het echt wilde klikken. Ik weet nog dat ik de game voor het eerst opstartte. Ik denk dat het ergens rond 2014, 2015 geweest moet zijn dat ik hem op een nogal verrassende wijze in bezit kreeg. Ik had een mooie set op Marktplaats op de kop getikt (toen kon dat nog) en tot mijn verbazing zat de CD van Symphony of the Night in de PlayStation. Ik was op de hoogte van de legendarische status van de game en besloot het zelf eens te gaan ervaren. Eenmaal spelend had ik geen idee wat er van me verwacht werd. Ik liep wat door het kasteel, kon overal verschillende richtingen kiezen maar het doel was me eigenlijk volledig onduidelijk. Zo ging het eigenlijk nog een paar keer, totdat het een tijdje later ineens klikte. Ik was gewend om bij de hand genomen te worden; lineair platformen. Deze game was anders; je moest het zelf allemaal maar uitzoeken. Dat was juist het idee. De voldoening zit hem grotendeels in nieuwe gebieden bereiken die je voorheen niet kon bereiken. Een doorbraak ergens zorgde vaak weer voor een doorbraak elders.

Spoiler: weergeven

De eerste 5 keer dat ik hem had 'uitgespeeld', had ik eigenlijk pas de helft uitgespeeld. Ik zoek eigenlijk nooit echt wat op over games, dus het gegeven dat je ook nog het Inverted Castle had (het hele kasteel, maar dan ondersteboven) en nog eens alles moest doorlopen was me volledig ontgaan. Ik vraag me af hoeveel spelers de game vroeger ook hadden 'uitgespeeld' zonder te weten dat de helft van de content niet eens gezien was.

Wikipedia omschrijft de game als een 'sleeper hit' en als je de tijdgeest een beetje bekijkt is dat niet onlogisch. De game werd uitgebracht in een tijd waarin 3D helemaal de shit was en 2D toch wel als verouderd gezien werd. Ik ben echter enorm blij dat Konami toch nog voor 2D gegaan is; 3D had deze game nooit het niveau behaald wat ze nu hebben behaald. Het is in mijn ogen sowieso de beste 2D-game ooit; zoals gezegd klopt alles. Als je de game nog nooit gespeeld hebt kan ik je van harte aanbevelen dat eens te doen. Fysiek is het wel een enorm dure game geworden. Dat was 10 - 15 jaar geleden al zo met een prijskaartje van €100 - €150, maar tegenwoordig is dat meer richting de €400 - €500. Als je een PS4 of PS5 hebt kun je de bundel met Rondo of Blood kopen in de PS Store voor €20.

[OldSchool]

Dit was er wel eentje die we konden verwachten. Ik heb de game nog nooit gespeeld, sorry. Ik weet ook niet of dit voor mij weggelegd zou zijn. Niet dat ik per sé aan de hand genomen moet worden, maar backtracken, wat nou eenmaal vaak bij dit soort games hoort, ligt me niet altijd even goed.

Ik heb van Metroid ooit Zero Mission gespeeld. De enige game in dit genre die ik daadwerkelijk heb uitgepeeld. Teken dat dit niet het genre is dat me nu zo hard trekt. Maar ik ken natuurlijk ook de legendarische status die de game ondertussen heeft, dus het voelt wel alsof ik deze game ooit nog eens zou moeten spelen.

[KillingRaptor]

Topper! Nooit gespeeld op de PS1 zelf (ietsje te duur) maar wel ports gespeeld en telkens enorm van genoten. Hele terechte entry dit.