Button Bashers Top 25 Draft: Nintendo GameCube

[Apenheul]

Zal ik de volgende doen?

[OldSchool]

Zal ik de volgende doen?

Graag. Ten slotte ben je aan de beurt.

[Apenheul]

Ik moet het nog even een paar dagen doorschuiven. Ik heb een stapel papers om na te kijken en de deadline is nabij.

[Mark]

Na een maand twee inzendingen... Toen zaten we bij de PS1 al op 12. Ik snap dat de library van de GameCube al met al niet zo bijzonder is maar jullie moeten toch wel 10 leuke spelletjes kunnen vinden???

[KillingRaptor]

Ik snap dat de library van de GameCube al met al niet zo bijzonder is

Wait what? GameCube heeft net een hele goede library! Let maar op dat je niet beïnvloed wordt om games te gaan kopen ervoor.

[kingoftherain]

Na een maand twee inzendingen... Toen zaten we bij de PS1 al op 12. Ik snap dat de library van de GameCube al met al niet zo bijzonder is maar jullie moeten toch wel 10 leuke spelletjes kunnen vinden???

[toejam]

Zal ik anders maar vast? Ik heb hem inmiddels al een week of 3 klaar staan gewoon omdat ik arrogant genoeg ben om te weten dat er toch niemand anders deze gaat kiezen

[OldSchool]

Zal ik anders maar vast? Ik heb hem inmiddels al een week of 3 klaar staan gewoon omdat ik arrogant genoeg ben om te weten dat er toch niemand anders deze gaat kiezen

Gooi hem er maar vast in Toejam. Als Apenheul zo ver is, hebben we er gewoon twee wat sneller achter elkaar. Hoop ik.

[toejam]

Prince of Persia: Warrior Within



Release date: 3 december 2004
Ontwikkelaar: Ubisoft Montreal
Genre: platform / hack and slash

In Prince of Persia: Warrior Within wordt de prins achtervolgd door de gevolgen van zijn eigen daden. Door in The Sands of Time met de tijd te knoeien, heeft hij zijn lot veranderd, en nu jaagt de Dahaka op hem: een meedogenloos wezen dat de tijd zelf lijkt in te halen. Om aan zijn dood te ontsnappen reist de prins naar het Island of Time, waar hij probeert te voorkomen dat de Sands of Time ooit worden gemaakt.

Waarom de Dahaka dat een acceptabele oplossing zou vinden, laten we voor de eenvoud van de plot maar even achterwege. Wel blijkt al vrij snel dat knoeien met de tijd vooral zorgt voor meer tijdparadoxen. Daar is de prins eigenlijk nooit meer helemaal vanaf gekomen



Daarmee kiest Warrior Within meteen voor een veel donkerdere richting dan zijn voorganger. De prins is opgejaagd, verbitterd en wanhopig, en de wereld om hem heen voelt harder en dreigender. Dit is nog steeds een acrobatische action-adventure vol muurlopen, sprongen, vallen en tijdmanipulatie, maar alles voelt zwaarder. De gevechten zijn sneller, agressiever en gewelddadiger, met meer nadruk op combo's en brute confrontaties.

Dat wordt meteen duidelijk in de opening, waar de prins op een boot zijn metgezellen afgeslacht ziet worden en de confrontatie aangaat met Shahdee: een schaarsgeklede krijger die, gezien de grootte van haar... zwaarden, nog wel een appeltje of twee te schillen heeft.

Wat de game voor mij zo sterk maakte, was juist die duistere toon. Ik zat daar met een Gamecube die ik "van de sint" gekregen had omdat mijn zoon net 1 was geworden maar eigenlijk wilde ik een PS2 want daar kwamen wel alle toffe games op uit. Deze gritty sfeer compenseerde dat dan een klein beetje. Warrior Within voelde gevaarlijker en intenser, alsof elke kamer en elk gevecht echt onderdeel was van een overlevingsstrijd. Tegelijkertijd was het niet alleen maar actie. Tussen de gevechten door kreeg je gigantische puzzelkamers waarin je goed moest kijken, proberen, teruglopen en uitzoeken hoe je verder kwam. Het free-running systeem, zeker voor die tijd behoorlijk vernieuwend, werkte daarbij verrassend goed en gaf de game een heerlijk gevoel van beweging.



Die combinatie van ruige combat, acrobatische platforming en grote mechanische puzzelruimtes maakte Warrior Within voor mij een game die bleef hangen. Niet alleen omdat hij stoerder wilde zijn, maar omdat die hardere sfeer de hele reis meer gewicht gaf.

En dat je zo af en toe uit het niets gewoon de afgrond in sprong omdat de prins toch niet helemaal begreep wat de bedoeling was, of het gewoon niet meer zag zitten om nog langer aan die paal te blijven hangen... tsja Videogames

[Mark]

Leuk stuk. Heb de games al honderd jaar voor de PS2 liggen maar nooit een kans gegeven. Ben wel bang dat als je er geen nostalgische gevoelens voor hebt, dat het nu niet zo denderend meer is. Anders gezegd: tand des tijds niet zo lekker overleefd. Ha ha!

[toejam]

Ha ja helemaal mee eens. Heb deze een paar weken geleden aangeslingerd om nog een keer een stuk van te spelen maar de camera en besturing zijn echt behoorlijk bejaard. Daar kwam ook de laatste zin vandaan want in de eerste grote puzzelkamer moet je via van die zwevende palen naar een platform en dat is niet echt lekker te bedienen zeg maar

[Apenheul]

Ha, interessante keuze dat je dit deel hebt genomen. Van The Sands of Time had ik destijds best wel genoten en toen kwam dit deel, en de media beschreef het als een meer op actie gefocust spel (vergeleken met SoT) en daardoor heb ik het eigenljik nooit een kans gegeven. Maar ik heb altijd de intentie gehad om het ooit nog eens te proberen. Maar met de huidige situatie bij Ubisioft moet ik het misschien toch inderdaad maar van mijn GameCube exemplaar hebben.

[Apenheul]

Fire Emblem: Path of Radiance



Release date: 2005
Ontwikkelaar: Intelligent Systems
Genre: Turn-based tactical RPG

Ik hoor het je bijna denken: "hey daar zul je Niels weer hebben met een Fire Emblem game!". Maar blijf alsfjeblieft doorlezen want Path of Radiance is oprecht een heel goed deel in de serie! Het is een van de laatste 'klassieke stijl' Fire Emblem games (voordat Awakening de characters versimpelde en de speler oneindig liet grinden), en het is ook nog eens een van de beste delen in deze klassieke stijl.

Je kent het waarschijnlijk wel: in player phase mag jij je poppetjes verplaatsen en acties laten nemen; en in enemy phase mogen de computer gestuurde tegenstanders hetzelfde doen. Het behoort duidelijk tot hetzelfde genre als bijvoorbeeld Final Fantasy Tactics, maar door deze twee fases voelt het toch meer strategisch. Nieuw in Path of Radiance is de 'shove' actie (waarmee je een character een vakje weg kunt duwen. Een ability die ik eigenlijk nauwlijks heb gebruikt in mijn recente playthrough op Nintendo Switch Online. Het idee is dat je een character net uit de actieradius van een vijand kunt duwen, maar dit is slechts heel sporadisch echt bruikbaar.

Iets anders wat nieuw is een nieuwe class / volk: de Laguz. Deze class is speelbaar in Path of Radiance en voelt heel uniek aan. De Laguz zijn een soort weerwolven, mensen die voor bepaalde tijd een 'beast-form' hebben en in die vorm extreem sterk zijn, maar na bepaalde tijd veranderen ze terug in hun menselijke vorm en daarin zijn ze zeer kwestbaar.

En voor wie van een goed verhaal houdt zit ook goed bij Path of Radiance. Het verhaal volgt het hoofdpersonage Ike, de leider van een groep huurlingen die plotseling verstrikt raken in een grote oorlog. Ike is echter beslist geen veteraan, hij heeft zijn rol georven van zijn vader en moet gedurende het spel nog leren wat het vraagt om een goede leider te zijn. Hierbij wordt hij gesteund door verschillende characters om hem heen die hem op tactisch en moreel vlak adviseren, maar niet altijd liggen die adviezen op dezelfde lijn.

En wat dit deel ook nog eens bijzonder maakt, is dat het een directe sequel heeft op de Wii waarbij het verhaal direct verder gaat met de save-game van Path of Radiance (een beetje zoals bij Ys Book I en II ook het geval was).

[OldSchool]

Twee voor de prijs van één! Ondanks dat ik mezelf fan noem van de Fire Emblem serie, heb ik er maar een paar delen van gespeeld. Maar dit is er dan dus eentje om ooit nog eens op te pakken.

Warrior Within moeten er ooit veel van verkocht zijn geweest, want die kom je heel vaak tegen. Toegegeven, meestal PS2, dat dan weer wel. Ik heb op de GameCube dan wel Sands of Time, maar dan weer niet de Warrior Within. Niet helemaal mijn stijl, maar wel een goed verhaal!

[KillingRaptor]

Ik moet toegeven dat Fire Emblem mij net heeft verloren bij de 3D delen. Ik heb deze en de Wii sequel liggen maar heb er nooit kunnen inkomen. Geef mij maar de GBA delen. De gevechten voelen echt zo snappy aan bij die en vooral dat mis ik in de 3D delen.

[Apenheul]

Ik moet toegeven dat Fire Emblem mij net heeft verloren bij de 3D delen. Ik heb deze en de Wii sequel liggen maar heb er nooit kunnen inkomen. Geef mij maar de GBA delen. De gevechten voelen echt zo snappy aan bij die en vooral dat mis ik in de 3D delen.

Ik zou deze wellicht nog een kans geven op NSO, hij speelt namelijk zoals de GBA delen (en niet zaals de 3DS en verder delen). Mogelijk kom je er op NSO beter in.

[Mark]

Hé daar heb je Niels weer met z'n Fire Emblem! En dit keer verzint hij de woorden waar je bijstaat. Georven, ik vind 'm creatief gevonden.

Is dit nog een beetje betaalbaar? Ben net als jij echt wel fan van het genre en een leuk verhaal bij een SRPG is toch altijd wel de kers op de taart.

[Dynamike]

Georven, ik vind 'm creatief gevonden.

Het officiële voltooid deelwoord van het werkwoord erven is geërfd. Het woord georven wordt in de praktijk wel gebruikt, maar is informeel, schertsend en volgens woordenboeken zoals de Dikke Van Dale zelfs 'bekakt'.

https://schrijvenonline.org/nieuws/taal ... of-georven

[arjen1981]

Dit is de enige Fire Emblem die ik zelf heb gespeeld. Maar één die wel helemaal voor mij klikte en ook in mijn eigen top 5 NGC zou zitten. Maar van Niels was dit als eerste entrie te verwachten.

[Pius]

Star Wars Rogue Leader – Rogue Squadron 2



Release date: 18 november 2001
Ontwikkelaar: Factor 5
Genre: Space shooter

Bij de launch van de Gamecube was het aantal games behoorlijk dun bezaaid. Ik was in Luxemburg op vakantie met mijn ouders toen de Gamecube uitkwam, maar wilde hem toch per se daar halen. Dat mocht van mijn ouders en ik kon hem op het kleine tv-scherm dat we mee hadden in de caravan spelen. Ik kocht de Cube in Zwart (de paarse die ik eigenlijk wilde was op) met Monkey Ball erbij. Aangesloten en spelen maar. Op zich leuk, maar het viel me eigenlijk toch een beetje tegen qua game. Dit was niet de single player ervaring waar ik op had gehoopt.

Omdat we nog 3 weken in en om Luxemburg zouden vertoeven mocht ik nog wel een game halen voor de avonduren op de camping. Luigi’s Mansion trok me (destijds) niet, dus het werd de enige andere launch game waar ik een beetje interesse in had, Rogue Squadron 2. Ik wist eigenlijk niks van de game behalve wat op de achterkant van het doosje stond, dus ik liet me verrassen.



Wat ik aantrof was een game die mijn verwachtingen tot in het extreme overtrof. Het eerste level was meteen de Death Star run waarin je in een X-wing de bekende scene uit film 4 naspeelt. Het was hektisch, bestuurde extreem goed en zag er onwaarschijnlijk goed uit voor die tijd. Ik was hooked.

De game kent een structuur van levels waarin je bepaalde doelen moet halen om progressie te maken. Je speelt eigenlijk telkens een scene uit de film of een gebeurtenis die daaraan gerelateerd is na. Je zit ook telkens in een andere “ wing”, wat het geheel interessant houdt. De ene keer speel je een extreem hektische battle of endor na met honderdenen TIE-fighters die op je afkomen. De andere keer voer je een bombing run uit op een planeet. Ook de battle of Hoth waarbij je AT-AT’s moet vloeren met je B-wing is een absoluut hoogtepunt.



De game is alleen niet voor mietjes, hij is ontzettend moeilijk. Ik heb hem dus ook pas een stuk later voor het eerst uitgespeeld. Ik speel hem nog steeds regelmatig. De uitdaging en controls zijn nog steeds spot-on en de graphics zijn nog steeds geweldig. Het is voor mij de ultieme space shooter, niet alleen op de gamecube. De meest pure beleving die je in dit genre kunt krijgen met moeilijke maar eerlijke uitdaging. Voor mij is dit ook meteen een van de allerbeste games op de Gamecube. Mocht je deze nog niet gespeeld hebben; kopen en doen! Er is ook een opvolger die wat dingen (ten slechte) omgooide. Ook een aardige game, maar haalt het absoluut niet bij de arcade-achtige feel van het origineel.

[arjen1981]

Goede impressie Pius. Dit was ook mijn lanzerings game samen met Luigi. Net als de Playstation 2 importeerde ik de Nintendo Gamecube uit America via de Dimension Plus. Om daarna een grotere en goedkopere library aan games te kunnen aanschaffen via met name een website genaamd Tronix web en zo nu en dan Amazone.

Ik had toen ook Dolby Digital 5.1 op mijn Trinitron CRT aangesloten. Deze was daar is echt ideaal voor. Er zat ook een hele goede sound test in die ik altijd gebruikte voor het calibreren.

Ik herinnerde me niet meer dat het een hele moeilijke game was. Tot ik het screenshot van die stad in de wolken hier boven zag. Er waren inderdaad een paar hobbels.

Het vervolg heb ik snel van de hand gedaan inderdaad, maar Rouge Leader heb ik jog altijd in de collectie en hoort ook hier in de tot 25. Helemaal met jou eens.

Het was echt een showcase titel. Het eerste level was net alsof je in de film zat destijds. Factor 5!

[OldSchool]

Totaal niet bekend mee, maar de graphics zien er op de foto’s plaatjes wel goed uit inderdaad. Niet een titel die ik zag aankomen, dus een leuke verrassing.

[Fing3r]

Rogue Leader was ook mijn eerste game bij de Gamecube en behoort zeker ook in de lijst!

Fire Emblem ook nog een geweldige titel, al heb ik hem nooit uitgespeeld

Mijn volgende toevoeging post ik morgen, vakantie en overige zaken hebben het een beetje vertraagd.